Afscheid

Afscheid nemen is een beetje sterven. Dat heb ik vandaag ondervonden. Want Joris was vandaag voor het laatst op “Dribbel”, de therapeutische peutergroep op de vroegbehandeling in Heliomare. Twee jaar lang was hij er drie ochtenden in de week. Hij heeft er zijn eerste belangrijke ontwikkelingsstappen gezet. En niet alleen hij. Ook wij ouders. Twee jaar was hij toen hij binnen kwam. Nog een heel klein mannetje. Wij wisten nog nergens van en waren onbekend in het land van syndromen en handicaps. Nu twee jaar later is deze wereld bekend en vertrouwd en lang niet zo verschrikkelijk als we dachten. Joris en wij zijn een stuk wijzer geworden. De vroegbehandeling is een warm bad. Een fijne plek voor Joris. Een fijne plek voor mij als moeder. Wij horen erbij. We zijn één van hen. Joris heeft zijn eigen talenten en die worden daar gezien en benut. Joris heeft geleerd om liedjes af te maken met een geluidje en te kiezen uit twee voorwerpen. Hij heeft zijn eerste stapjes gezet in zijn loopkar en de eerste voorzichtige meters afgelegd in zijn rolstoel. Ik heb altijd heel veel liefde en toewijding gelezen in de ogen van de juffen en therapeuten. De oprechte blijheid gevoeld bij elke ontwikkelingsstap. Ik heb de wereld van Joris in deze kleine vertrouwde wereld van Dribbel de afgelopen jaren een beetje groter zien worden. Twee jaar geleden lag hij met een speeltje op de mat. Nu gaat hij in zijn loopkar het hele pand door. Joris heeft een eigen “ik” gekregen. Maar de juffen en therapeuten zagen zijn “ik” al vanaf de eerste dag in zijn lachende gezichtje.

Het maakt mij een trotse mama. Nu moeten we het warme bad uit. Joris weet van niets. Hij lacht naar zijn juf Irene, alsof hij haar morgen weer ziet. Maar wij hebben tranen in onze ogen, want wij weten dat deze periode voorbij is. Zoals ieder kind van vier, gaat Joris naar de volgende fase. Irene geeft mij een stick met foto’s mee die ze gemaakt heeft vanaf 2010 tot nu. Als je de foto’s achter elkaar ziet, zie je een prachtige film van een gelukkige Joris die de wereld onderzoekt op zijn eigen wijze manier. Op een plek waar het mogelijk wordt gemaakt te groeien van dreumes naar peuter naar kleuter. Een plek waar hij op waarde wordt geschat, waar ze hem kennen, waar ze weten wat hij wel en niet nodig heeft. Waar ze zijn kwaliteiten zien en zijn bijzonderheden. De kinderen zijn misschien beperkt in Heliomare, ze zijn ook compleet, gewoon omdat ze zijn wie ze zijn. Het is een mooie compilatie van de afgelopen jaren. Buiten het bad regent het tranen. Ik hoop dat hij in zijn verdere leven diezelfde warmte en toewijding zal blijven ontvangen. Maar zoals het bij Dribbel was, zo wordt het nooit meer. Afscheid nemen is een beetje sterven. De vroegbehandeling  is een zoete herinnering aan de peutertijd van Joris en dat kunnen ze mij niet meer afnemen. Dag lieve Irene, Mirjam, Linda, Marjanne, Yvette, Sophie, Marjan en Ina Annet! Bedankt voor alles!

8 gedachten over “Afscheid

  1. Llieve Suus, bedankt voor die mooie woorden, wat schrijf je toch puur, ik ben weer ontroerd. Ik kan me ook zo voorstellen dat het af en toe zwaar valt want de wereld om je heen gaat zo snel en voor veel mensen is alles maar gewoon. Voor ons is het ons werk, (al voelt het wel als meer) en als het je eigen kind is is het natuurlijk anders. We hebben inderdaad erg genoten van Joris en de andere kinderen. Dat lukt omdat we door de beperkingen heen steeds prachtige kindjes zien met hun eigen specifieke mogelijkheden. Gelukkig blijven we Joris zien op Heliomare en zullen we zeker af en toe om een hoekje kijken. Ik blijf je colums volgen hoor!

  2. Wauw Suzanne prachtig geschreven!! Ik heb genoten om met jullie mannetje te mogen spelen en ‘oefenen’! Ik ga jullie innemende kanjer enorm missen…maar gelukkig ga ik Joris nog regelmatig op ‘de gang’ tegenkomen als hij weer heerlijk in zijn loopkar alles aan het verkennen is. Zie je zeker nog wel! Groetjes Yvette

  3. Heel erg herkenbaar zoals je schrijft.
    Ons zoontje Lars heeft dit jaar op pluk gezeten en gaat volgend jaar naar Heerhugowaard.
    Voor ons heerlijk, maar wat zal ik die lieve meiden missen zeg.
    Ze weten precies wat jou kind wel en niet leuk vind en kan. Dit geeft een heel veilig gevoel. Nu weer een nieuwe groep en nieuwe leidsters, dus weer erg spannnend en het gevoel weer opnieuw te moeten beginnen.
    Zal vast wel goed komn hoor….
    Afgelopen maandag heb ik vol bewondering naar de leidsters gekeken en moest gelijk even aan je denken.
    Ik lag na het wegbrengen van Lars op het strand en daar kwam een bolderkar aan met de kindjes van Dribbel, ook Joris.
    Als ik zag hoe gemakkelijk ze de kindjes mee namen naar het strand en daar lekker gingen eten en drinken.
    Geweldig om te zien, Joris kreeg zijn sondevoeding met alle gemak, heelijk om te zien dat die meiden nergens hun handen voor omdraaien.
    Heb echt vol bewondering gekeken hoe ze met de kidnejs omgingen en toen dacht ik gelijk dat is het warme bad wat je zo mooi benoemd.

    Veel succes in de toekomst.
    Sonja Visser

  4. Suzanne, dank voor je lieve woorden. we hebben oprecht genoten van jullie knul, maar dat is ook niet zo moeilijk bij hem maar 1 van zijn talenten. Het ga jullie goed, ws komen we hem nog wel tegen op de gangen van Heliomare!
    groetjes mirjam (Dribbel)

  5. Door jou verhaal besef ik me dat we nog meer moeten gaan genieten van komende jaar. Het laatste jaar dat Fabienne naar haar groepje gaat en dat ze nog lekker aan het peuteren is. Over een jaar dan gaat ze al weer naar school…. kleine kindjes worden te snel groot. Bedankt Suzanne!

  6. Wat mooi geschreven en heel herkenbaar. Ik hoop wat we hier hebben mogen ervaren, nog maar een voorproefje is van joris en Anna hun leven. Maar ben ook een beetje bang dat we het zo goed nooit meer gaan treffen. X

Reacties zijn gesloten.