Herfstbladeren

Tussen de vallende herfstbladeren zoek ik naar een spoor van jou. Ik mis het knisperende geluid van wij samen. Maar ik duw geen rolstoel meer met jou erin. Mijn handen steek ik diep in mijn zakken. Ik ben een gewonde ziel. Het zonlicht flikkert gouden confetti door het bladerdek. Waar ben je jongen? Je had het zo mooi gevonden. O zoete wandeling. Ik mag niet vergeten. Zoals wij samen liepen, het maakte niet uit waarheen. Daar waar jouw draak op wielen ons bracht. Ik mag niet vergeten hoe je klonk. Hoe jij stralend omkeek. Ben jij daar mama? Hier ben ik jongen, waar ben jij? Ik zoek naar sporen. Ik kijk lang naar het portret van jou en je vader. De eeuwigheid valt in schilderkunst over je heen. Jouw wimpers zo mooi met een penseel vastgelegd. Jouw handjes, waar je zo goed mee sprak, het moedervlekje achter jouw oor. Jouw lach, o jouw lach, die stralende lach. Ik mag niet vergeten. Ik zet sporen uit in een poging jou vast te houden. Ik verzamel foto’s voor een collage aan de muur. Jouw leven in een Ixxi. De tijd haalt mij in. Zoals de herfstbladeren onafgebroken vallen, glij jij steeds verder weg naar het verleden. Een droombeeld, een kleurig negatief achter mijn ogen. De natuur schittert jouw afwezigheid. Jouw grafje ligt bedolven onder dor blad. De lente waarin het lichtgroen ontluikend getuige was van jouw blije wandeling ligt dood op de grond. De dagen worden donkerder. De eerste kerstlichtjes versieren de stad, de winkels puilen uit met de eerste kerst zonder jou. De winterjassen hangen alweer aan de kapstok, vloekend naast jouw stoere blauwe zomerjas. Het bontmutsje met de flapjes dat jou zo goed stond ligt tevergeefs te wachten in het wintermandje in de berging. Samen met de wanten die je onderweg altijd uittrok. Die eenzame want op de stoep. Zo voel ik me nu. Ik mis je, ik mis je, ik mis je. Ik mis je rode wangen. De wolkjes van jouw adem. Het kloppen van jouw hart. Ik voel me ontheemd. Wie ben ik nog? Hartstochtelijk verlangen, fantoompijn, bloedend moederhart waaronder jij ooit sliep, beschermd door mijn fluwelen lijf. Twee zielen verbonden in één lichaam. Puur licht dat was jij. Het is er nog steeds als een scheppende kracht. Zoals jij ooit sliep in mijn baarmoeder, zo zit jouw hele leven in mij. Als een foetus, draag ik jouw hele leven met me mee. Ik zal je blijven delen. Op mijn telefoon verschijnt een foto die een vriendin mij stuurt van haar slapende zoon. Hij heeft jouw winterslaapzak aan. Ik pak een grote stok en teken een hart in het zand. Ik schrijf jouw naam erbij. Ik kerf hem diep in de aarde. Joris. Een afdruk in mij, in je zus, in je vader, in ons, in dat slapende jongetje, in de eeuwigheid.

9 reacties op “Herfstbladeren

  1. Vanuit een bewogen Palestina/Israël reis de laatste avond lees ik je column. Ook hier was Joris er steeds en tegelijk zo weg. Mijn moeder – en omahart huilt om je woorden. Dit weekend gaan we nieuwe zonnebloemen op zijn grafje zetten en sluit ik jou weer in mijn armen. Liefs van mama.

  2. Vanuit een bewogen reis naar Palestina/Israël lees ik op de laatste avond je column. Joris was ook hier steeds in mijn gedachten maar ook zo afwezig. Je woorden raken mij rechtstreeks in mijn moederhart en omahart. Dit weekend zetten we nieuwe zonnebloemen op zijn grafje en hoop ik jou weer te omhelzen. Liefs van mama

  3. Suzanne;
    Wat mooi
    Zo mooi geschreven … en zo begrijpelijk … .
    hoe je als moederzijnde je Joris zo mist… hartverscheuren ..
    .ik kan me zo meevoelen wat je aan het meemaken is…
    Joris leeft in je …Suzanne …zo mooi.
    Veel sterkte lief.

    • Ontroerend . Stil van …..
      Heel veel kracht en sterkte voor jullie alle drie.
      Groet,
      Wil

  4. Lieve Suzanne,
    Wat weet je jouw gevoel zo oprecht en mooi te beschrijven. Herkenbaar en hartverscheurend. Ik ben blij dat mijn ogen vol staan met tranen, het raakt me en ik voel het verdriet.
    Zie de mooie kleine dingen en de prachtige natuur en blijven schrijven hoor!

  5. Lieve Suzanne,
    Jouw zo mooi geschreven tekst is van een ontroerende schoonheid en raakt me vol en recht in het hart. Tranen wellen op. Wat moet dit zwaar voor jullie zijn, ver voorbij het huilen gaan. Ik kan me voorstellen dat al die mooie herinneringen aan jullie prachtige Ridder een hoog prikkeldraadgehalte hebben, een gat in de ziel branden. Ik zoek tevergeefs naar troostende woorden, want het is zo oneerlijk allemaal, zo enorm zwaar.
    Jouw bloedende moederhart, jouw gewonde ziel, jouw schreeuw van pijn en verdriet… de maneschijn van al die mooie herinneringen die nu zo bitterzoet zijn… ik heb er enorm veel respect voor je dat je dat allemaal durft op te schrijven. En al helemaal voor de manier waarop.
    Een ding is zeker: Jouw koesterende liefde voor Joris houdt hem voor eeuwig in het hartenrijk van nooit verdwijnende diepe en pure gevoelens.
    Heel veel sterkte met alles!
    Liefs, Guido

  6. Lieve Suzanne,
    wat een mooie tekst.
    Het bontmutsje met de flappen stond Joris inderdaad heel goed. Ik zag het gelijk voor me toen ik het las. Wat een mooie jongen was Joris met zijn stralende lach.
    Ik snap zo goed dat je hem niet wilt laten gaan.
    Dankjewel voor het delen.
    Liefs, Astrid

  7. Wat mooi geschreven Suzanne.Joris leeft in je, je beleeft hem met al je zintuigen. Vergeten is onmogelijk, maar die angst graaft tunnels onder je huid. Schrijf verder, leg Joris vast in alles wat je meemaakt, hij verlaat je nooit, en zal je helpen een nieuwe balans te vinden. Een leven ‘met zonder’ hem. Net zoals kinderen vragen ‘mag ik met zonder jas’ naar buiten?’ Zo blijft Joris bij jou, bij jullie, zonder hem, maar met hem.
    Liefs voor jou, Richard en Mirthe

  8. Het gemis, jouw pijn, spat van het scherm. Tegelijk voel en lees ik ook nog zoveel liefde voor het leven. Wat een moeilijke pijnlijke zoektocht jouw weg weer te vinden tussen hoe het was en hoe het is. En toch kan ik alleen maar bemadrukken, je doet het zo goed, wat schrijf je eerlijk en fijn dat je deelt. En blijf wandelen, in beweging en vooral verwonderen❣️

    Sterkte en liefs😘

Reacties zijn gesloten.