Drogist

Bij ons in Velserbroek is een DA drogist. Ze hebben er alles. Hoestdrank, vitamines, Dorapleisters, drop. Ze verkopen er ook optimisme en een blij gevoel. Alhoewel, dat laatste verkopen ze niet. Dat krijgen we gratis bij de kassa. Als ik binnenkom met Joris roept de mevrouw van de drogist al van ver: “Daar is mijn grote vriend!” Joris geeft haar direct een grote glimlach kado. “Hoe is het met mijn knapperd? Wat ga je vooruit! Wat goed dat je naar school mag! Dag lieve Joris!” Joris kijkt haar nog steeds lachend aan. Dan zegt ze tegen mij: “Wat gaat hij vooruit hè? Ik zie hem met de dag vooruit gaan!“ Joris lacht nog steeds en wipt wat in zijn stoel.  De andere verkoopster komt er ook bij staan. Deze dame kijkt vertederd naar Joris. “Wil jij een knuffelbeestje?” Ze drukt Joris een knuffelleeuwtje in zijn armpjes. Joris smijt hem direct op de grond. Dat is zijn spelletje van het moment. Speelgoed op de grond smijten. Hij kijkt triomfantelijk. Slim kind! De verkoopster kijkt ook blij.  “Hier ook eentje voor je zusje”.  “Doe jij het maar lekker allemaal in je eigen tempo, komt vanzelf”.   Ik reken mijn spulletjes af en loop de winkel uit.  We worden enthousiast uitgezwaaid door inmiddels drie fans. “Daaaaaag”, zegt Joris als we al tien minuten buiten zijn en de DA drogist al ver achter ons ligt. Hij doet het lekker in zijn eigen tempo, komt vanzelf!

 

Winterweer

Het is prachtig winterweer vandaag. Als Mirthe naar school is, pak ik Joris goed in en wandel naar ons meertje in Velserbroek. Zoef! Langs ons suist een slee. Erop zit een jongetje van een jaar of 3. “Harder papa!”, gilt hij blij. Het kwastje op zijn muts danst enthousiast op en neer. Ik staar naar de twee strepen in de sneeuw die de slee heeft achtergelaten. De wagen gaat zwaar en ik vind mezelf zielig. Ik heb pijn in mijn rug van het gesjouw de hele dag. Hoe moet dat later? Als het jongetje op de slee een eigen gezin heeft? Is er dan ook nog plek voor dit lieve jongetje in de aangepaste buggy? Hoe moet het als wij oud zijn en de crisis heeft de zorg nog verder verschraald dan nu? Ik volg de sleesporen en denk aan november 2007. De maand waarin Joris is verwekt en waarin ik dolblij staarde naar een blauw streepje op de zwangerschapstest. We hadden nog geen idee wat dat streepje voor ons leven zou betekenen. Ik kan er niks aan doen en mijmer verder. Wat als de bevruchting iets eerder of later was geweest? Als de cellen zich op een andere manier hadden gedeeld? Zat Joris dan op die slee? Trok ik hem dan zorgeloos voor? Harder en harder? Ik kijk naar het kind dat uit mijn buik kwam en dat zo welkom was. Hij humt tevreden voor zich uit. De flapjes van zijn bivaksmutsje deinen vrolijk mee. Hij is zich niet bewust van de gedachten van zijn moeder. Gelukkig maar. Kleine lieve man. Joris is Joris en volgt zijn eigen spoor. Ik kijk achterom. Het spoor van de wagen is grillig en niet zo strak als die van de slee, maar de sneeuw glinstert in de zon. Joris zijn pretoogjes stralen vertrouwen uit. Het komt echt goed mama! Ik geef hem een dikke knuffel en loop weer door, de zon in!