Negen maanden

12 juni 2018 – 12 maart 2019

Negen maanden
Met mijn hand op mijn buik
sta ik aan de voet van jouw graf
Verbonden in één lichaam
Een omgekeerde zwangerschap

Jouw lijf keert terug naar de aarde
Omhelsd door duizend wortels
van de levensboom
die zijn takken uitstrekt
Tot in de hemel

Zo word jij gewiegd in de wind
Jouw lach fluistert langs ontluikend blad
Van schaduw naar licht
Heen en weer, omlaag omhoog
Als een lemniscaat

Zo ben jij

Moederhart

In de donkere dagen voor kerst, schreef ik zittend naast het graf van mijn zoon een Pantoum:

Ik voel mijn gewonde moederhart
Ik ben in donkere dagen
Ik zie de lichtjes in de bomen
maar mijn moederhart is verscheurd

Ik ben in donkere dagen
Ik zoek het licht in de verte
maar mijn moederhart is verscheurd
Ik brand een kaarsje op jouw graf

Ik zoek het licht in de verte
denkend aan de glinsterende warmte die jij verspreidde
Ik brand een kaarsje op jouw graf
De regenkou trekt in mijn botten

denkend aan de glinsterende warmte die jij verspreidde
sla ik mijn armen om me heen
De regenkou trekt in mijn botten
Ik knuffel jou in gedachten weer warm

sla ik mijn armen om me heen
Ik zie de lichtjes in de bomen
Ik knuffel jou in gedachten weer warm
Ik voel mijn gewonde moederhart.