Liefste Joris
Vandaag zou jij 18 jaar worden
De leeftijd van niet meer kind zijn, maar voorzichtig volwassen
Nog lang niet droog achter de oren
zou je de deur openzwaaien: ‘Hier ben ik!’
Joris de drakendoder
De wijde wereld indrinken met volle teugen
Onbevangen, roekeloos zelfs misschien
“Doe je voorzichtig?” zou ik zeggen
Jij zou lachen en haar, ondanks al haar verschrikkingen,
verven in jouw eigen heldere oorlogskleuren
Precies zoals het plan ooit was, of beter:
precies zoals jij zou willen
Jouw eigen verhaal en talent toevoegen
Helderblauw aan zwart, licht aan donker
– dat was wat ik hoopte.
Hoe zou het zijn geweest
als dromen waren uitgekomen, die ik
-al mijmerend met mijn hand op mijn dikke buik –
droomde op de dag van jouw geboorte, achttien jaar eerder
Een plek in het midden, erbovenuit zelfs, want het was jij,
mijn eigen jongen, mijn zoon, als een wonder uit mijn schoot geboren.
Maar alle plekken, posities, en diploma’s ten spijt
Jij bleef schaterlachen op jouw eigen vierkante meter
Verspreidde precies daar het licht, zo mooi en helder, zoals alleen jij dat kon
Totdat het genoeg was en jij zomaar wegvloog
Dwarrelend, duikelend, op de golven van de stilte
de ruimte zoekend voorbij lichaam stof en tijd
het helderblauwe licht achterna,
daar waar wij nooit bij kunnen.
Nu ben ik hier. Achttien jaar later
Opnieuw met mijn hand op mijn buik
Met mijn ogen dicht zoek ik jou in verstilde kleuren
Ik knijp en tast, probeer te voelen
graaiend naar verzadigd lege lucht
Zwanger van alles wat nooit zou worden en
van alles wat nooit meer terugkomt
Licht in donker, wond van leegte
Mijn eigen jongen. Waar ben jij?
Zwanger van jou, zolang ik leef.